Przewiń do zawartości
Wśród różnych odpowiedzi na pytanie, dlaczego pewne rzeczy nie dzieją się w naszym życiu, bliska jest mi ta: czasem nie robimy czegoś, ponieważ wcześniej nawet nie potrafimy wyobrazić sobie siebie w tej sytuacji.
Trudno zobaczyć siebie w nowej roli, podjąć określone działanie albo poczuć, że dany sposób reagowania jest w ogóle dostępny. Jeśli jakaś możliwość nie istnieje jeszcze w naszym doświadczeniu, trudniej po nią sięgnąć również w rzeczywistości.
Wyobrażenie i realne doświadczenie nie są dla mózgu tym samym, ale badania pokazują, że mogą angażować częściowo wspólne sieci neuronalne. Dotyczy to między innymi obszarów związanych z percepcją, ruchem i przetwarzaniem wyobrażanych sytuacji. Jednocześnie sposób przepływu informacji podczas wyobrażenia i rzeczywistego doświadczenia pozostaje różny.
To właśnie dlatego wyobraźnia może być dla mnie użytecznym elementem hipnoterapii. Pozwala nie tylko rozmawiać o nowej reakcji, ale również w pewnym zakresie jej doświadczyć: zobaczyć siebie w danej sytuacji, zauważyć emocje i reakcje ciała, sprawdzić inne zachowanie albo przejść w wyobraźni przez wydarzenie, którego wcześniej się unikało.
Powtarzane doświadczenia wyobrażeniowe mogą wspierać uczenie się. Jest to szczególnie dobrze pokazane w badaniach nad wyobrażeniem ruchowym, choć mechanizmy odpowiadające za takie uczenie nadal są przedmiotem dyskusji. Nie oznacza to więc, że podczas hipnozy po prostu „wzmacniamy konkretne połączenie neuronalne”. Trafniej powiedzieć, że wykorzystujemy zdolność mózgu do uczenia się również poprzez doświadczenie wyobrażeniowe.
Nie oznacza to, że samo wyobrażenie automatycznie prowadzi do trwałej zmiany – ostatecznym testem pozostaje to, czy nowa reakcja staje się dostępna również w rzeczywistym życiu.
Dla mnie najważniejsze jest jednak to, co wydarzy się później poza sesją. Jeśli dzięki takiemu doświadczeniu człowiek łatwiej zauważa nową możliwość i potrafi z niej skorzystać w realnej sytuacji, wyobrażenie zaczyna pełnić praktyczną funkcję w procesie zmiany.
