Przewodnik w LBL – duchowa obecność, intuicja czy część siebie?

W doświadczeniu Life Between Lives „przewodnik” może być przeżywany na różne sposoby: jako odrębna obecność, intuicja, mądrzejsza część siebie, wewnętrzny głos albo punkt widzenia, z którego nagle widać własną sytuację szerzej.

Nie uważam, że trzeba od razu rozstrzygać, która z tych interpretacji jest „prawdziwa”. Z perspektywy pracy nad zmianą ważniejsze jest to, jaką funkcję pełni takie doświadczenie: czy wnosi więcej jasności, dystansu, porządku i większą możliwość wyboru.

Innymi słowy: nie nazwa jest tu najważniejsza, tylko to, co dzięki temu doświadczeniu staje się możliwe.

Jak można doświadczać przewodnika?

Podczas regresji lub LBL ludzie opisują go między innymi jako:

  • postać albo wyraźną obecność,
  • głos lub odpowiedź pojawiającą się wewnętrznie,
  • nagłe „wiedzenie”, bez obrazu i bez słów,
  • bardziej spokojną i uporządkowaną część siebie,
  • zmianę perspektywy, dzięki której problem zaczyna wyglądać inaczej.

Nie każdy doświadcza przewodnika w ten sam sposób i nie każdy musi nadawać temu doświadczeniu znaczenie duchowe.

Czy trzeba rozumieć przewodnika dosłownie?

Nie. Można, ale nie trzeba.

Dla jednej osoby będzie to przewodnik duchowy. Dla innej intuicja, Self, mądrzejsza część siebie albo kontakt z czymś bardziej uniwersalnym.

Można pozostawić pytanie o naturę tego doświadczenia otwarte i zamiast próbować szybko je sklasyfikować, sprawdzić, co faktycznie wnosi do sposobu przeżywania siebie i własnego życia.

Jeśli chcesz zobaczyć szerzej, co nauka mówi o hipnozie, pamięci, sugestii i tego typu doświadczeniach, przeczytaj: Hipnoza regresyjna LBL a nauka: co wiemy o pamięci, sugestii i doświadczeniu →

Dlaczego motyw przewodnika pojawia się tak często

Kiedy człowiek wchodzi głębiej w doświadczenie wewnętrzne, zwykły codzienny filtr zaczyna słabnąć.

Pojawiają się:

  • obrazy,
  • doznania cielesne,
  • intuicyjne rozumienie,
  • wewnętrzne odpowiedzi,
  • poczucie kontaktu z czymś, co „wie więcej”.

Dla części osób najbardziej naturalnym językiem dla takiego doświadczenia jest właśnie figura przewodnika.

Nie widzę powodu, żeby od razu z tym walczyć. Nie widzę też powodu, żeby upierać się, że istnieje tylko jedna właściwa interpretacja.

Psycholog dla nastolatka Warszawa

AUTOR WPISU
Marcin Brzeźniak

5k+ sesji 1:1 • ★★★★★ 145 opinii na Znany Lekarz

Psycholog i hipnoterapeuta. Pracuję z osobami, które mierzą się z lękiem, natłokiem myśli, napięciem w ciele i automatycznymi reakcjami. Więcej o moim podejściu znajdziesz w Jak pracuję

Nie nazwa jest najważniejsza, tylko funkcja

W praktyce najważniejsze nie jest to, czy nazwiesz to przewodnikiem, intuicją, Self, wyższą mądrością czy kontaktem z czymś bardziej uniwersalnym.

Najważniejsze jest to, jaką funkcję pełni to doświadczenie.

  • Czy wnosi więcej spokoju?
  • Czy porządkuje chaos?
  • Czy pomaga zobaczyć problem z dystansu?
  • Czy pozwala mniej automatycznie utożsamiać się z tym, co właśnie przeżywasz?
  • Czy zwiększa możliwość wyboru?

Jeśli tak, z perspektywy zmiany jest to doświadczenie wartościowe niezależnie od tego, jakiego języka użyjesz do jego opisu.

Jeffrey Schwartz: Wise Advocate

Jeffrey Schwartz, znany między innymi z pracy nad natrętnymi myślami i kompulsjami, używał pojęcia Wise Advocate.

To ważna perspektywa, bo pokazuje, że człowiek może mieć dostęp nie tylko do reaktywnego, zalęknionego czy impulsywnego głosu wewnętrznego, ale także do bardziej uporządkowanej, spokojniejszej i mniej zalanej części siebie.

Nie chodzi tu o „magiczny przekaz”, lecz o możliwość oparcia się na czymś, co nie jest całkowicie zlane z napięciem chwili.

Wise Advocate nie dokłada presji, nie nakręca chaosu i nie robi z człowieka wroga. Pomaga raczej odzyskać dystans, spojrzeć szerzej i wybrać mądrzejszy ruch.

I właśnie dlatego część osób w głębokiej pracy wewnętrznej doświadcza czegoś, co subiektywnie może być odbierane jako przewodnik, ale funkcjonalnie działa jak bardziej stabilny punkt odniesienia.

Richard Schwartz i IFS: Self oraz części

Podobny kierunek odnajdziemy w modelu IFS Richarda Schwartza.

W tej perspektywie człowiek nie jest jednolitym monolitem, lecz wewnętrznym systemem różnych części. Jedne chronią, inne reagują lękiem, jeszcze inne niosą wstyd, napięcie albo przymus kontroli.

Jednocześnie może być obecne coś jeszcze: bardziej centralny, spokojny i klarowny punkt, który IFS nazywa Self.

Self wnosi między innymi:

  • jasność,
  • spokój,
  • ciekawość,
  • współczucie,
  • wewnętrzne przywództwo.

Dla jednej osoby kontakt z takim miejscem będzie doświadczeniem bardziej psychologicznym. Dla innej może przypominać spotkanie z mądrzejszą obecnością.

Z punktu widzenia zmiany ważne jest to, że obie drogi mogą prowadzić do podobnego efektu: większego uporządkowania wewnętrznego świata i mniejszego automatycznego utożsamienia z problemem.

Connirae Andreas i Wholeness Process: ruch w stronę większej całości

Jeszcze inny język daje Connirae Andreas w swoim Wholeness Process.

To podejście jest mi bliskie, ponieważ nie opiera się na walce z doświadczeniem, poprawianiu siebie na siłę ani próbie „naprawienia” jednej części człowieka przeciwko drugiej.

Zamiast tego prowadzi w stronę większej całości.

Wholeness Process zakłada, że to, co człowiek przeżywa jako konflikt, rozbicie, cierpienie czy wewnętrzny chaos, nie zawsze potrzebuje kolejnej kontroli albo kolejnej interpretacji. Czasem potrzebuje kontaktu z doświadczeniem bardziej pojemnym i mniej podzielonym niż codzienne „ja kontra mój problem”.

W praktyce oznacza to ruch od zawężenia ku większej integracji.

Dla jednych będzie to język jedności, dla innych kontakt z czymś bardziej uniwersalnym, a dla jeszcze innych głębokie doświadczenie wewnętrznej spójności.

To podejście nie wymaga rozstrzygania, czy człowiek spotyka przewodnika, intuicję, Self czy uniwersalną obecność. Znacznie ważniejsze jest to, że zaczyna doświadczać czegoś bardziej uporządkowanego niż dotychczasowy chaos.

Mniej utożsamienia z problemem, więcej kontaktu z tym, co integruje.

Igor Ledochowski i hipnoza jako dostęp do głębszego poziomu doświadczenia

W świecie współczesnej hipnozy ważnym punktem odniesienia jest też Igor Ledochowski, którego podejście mocno akcentuje znaczenie języka, prowadzenia uwagi i pogłębiania transu jako drogi do głębszego doświadczenia wewnętrznego.

Z tej perspektywy wewnętrzny głos, przewodnik czy intuicyjna odpowiedź nie są wyłącznie „treścią do zinterpretowania”, lecz elementem żywego doświadczenia, które dzieje się tu i teraz.

Nie chodzi więc tylko o to, co ktoś usłyszał czy zobaczył, ale także:

  • w jakim stanie to się pojawiło,
  • jak głęboko zostało odczute,
  • na ile zmieniło sposób przeżywania siebie,
  • czy stworzyło nowy dostęp do zasobów, których wcześniej nie było pod ręką.

To pozwala traktować takie doświadczenie nie jako egzotyczny dodatek, ale jako materiał, z którym można dalej pracować.

Po czym poznać, że taki głos naprawdę pomaga

Pomocny wewnętrzny głos zwykle nie działa jak przemoc, presja albo oskarżenie.

Nie dokłada lęku, nie napędza pośpiechu i nie robi z człowieka wroga.

Częściej wnosi:

  • więcej spokoju,
  • więcej jasności,
  • więcej porządku,
  • więcej współczucia wobec siebie,
  • większą zdolność zobaczenia szerszego obrazu.

I właśnie dlatego taka figura bywa cenna w pracy 1:1.

Co to daje w praktyce terapeutycznej

W praktyce nie chodzi o to, żeby rozstrzygać metafizykę.

Znacznie ważniejsze jest to, czy dzięki temu doświadczeniu człowiek może:

  • lepiej zrozumieć swój lęk,
  • odzyskać kontakt ze sobą,
  • spojrzeć na własne przekonania z innej perspektywy,
  • mniej utożsamiać się z tym, co aktualnie przeżywa,
  • wejść w zmianę, która wcześniej była poza zasięgiem.

To właśnie dlatego dla wielu osób ważne jest nie tylko samo doświadczenie, ale również to, kto im w nim towarzyszy.

Ludzie wybierają taką pracę nie tylko dlatego, że interesuje ich regresja czy doświadczenie przewodnika, ale także dlatego, że chcą mieć obok siebie psychologa, który potrafi to doświadczenie osadzić, zrozumieć i przełożyć na realną zmianę.

Kiedy to jest tylko doświadczenie, a kiedy początek większej pracy

Dla części osób taki moment zostaje ważnym przeżyciem samym w sobie. Dla innych staje się początkiem czegoś więcej:

  • pracy nad relacją ze sobą,
  • lękiem,
  • napięciem,
  • decyzją,
  • powracającym schematem.

Wtedy nie chodzi już tylko o to, jak nazwać to doświadczenie.

Chodzi o to, co dalej z nim zrobisz.

Najuczciwsze podsumowanie

Nie musisz na siłę wybierać między „to był przewodnik” a „to była tylko wyobraźnia”.

Możesz pozostawić więcej przestrzeni i potraktować to jako doświadczenie, które dało Ci:

  • dystans,
  • wgląd,
  • jaśniejszy kontakt ze sobą,
  • większy porządek wewnętrzny,
  • albo dostęp do spokojniejszej i bardziej zintegrowanej perspektywy.

A to, z perspektywy pracy nad zmianą, może być znacznie ważniejsze niż sama etykieta.

Co dalej?

Wybierz kolejny krok

Jeżeli temat przewodnika prowadzi Cię dalej w stronę Life Between Lives, możesz teraz pogłębić rozumienie metody albo przejść do własnej sesji.

Chcę rozumieć to ostrożniej

Co wiemy o hipnozie, pamięci i sugestii?

Jeżeli interesuje Cię, jak takie doświadczenia można rozumieć z perspektywy psychologii i badań nad hipnozą, zacznij tutaj.

LBL a nauka →

Dopiero poznaję metodę

Jak wygląda droga do LBL?

Jeżeli chcesz najpierw zrozumieć, czym jest Life Between Lives i jak wygląda przygotowanie do sesji, zacznij od przewodnika.

Regresja hipnotyczna LBL – jak zacząć →

Chcę przejść własną sesję

Sesja Life Between Lives

Jeżeli wiesz już, że chcesz przejść własne LBL, tutaj znajdziesz przebieg, zasady, cenę i możliwość rezerwacji.

Zobacz sesję LBL →

Odkryj więcej z Marcin Brzeźniak

Zasubskrybuj już teraz, aby czytać dalej i uzyskać dostęp do pełnego archiwum.

Czytaj dalej